شمارهٔ ۸۶۳

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شدت از فراق دوست و عشق خود رنج می‌برد و می‌گوید که حتی اگر به سفر برود، هیچ میلی به دوری از دوست ندارد. او آرزو می‌کند که عمرش به اندازه‌ای باشد که بتواند چهره دوستش را ببیند و به وصال برسد. شاعر از تنهایی و دوری از یار به شدت متاثر است و حس می‌کند که زندگی‌اش بدون دوست بی‌معناست. او همچنین می‌گوید که ناراحتی‌هایش هیچ اهمیتی ندارد و برایش فرقی نمی‌کند که در چه دینی باشد، تنها چیزی که برایش مهم است عشق به دوستش است. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد او را از قفسی که دوری از محبوبش برایش ایجاد کرده رها کند.