شمارهٔ ۹۲۰
هوش مصنوعی: این شعر از بیان احساسات عمیق و دردناک مربوط به عشق سخن می‌گوید. شاعر خود را دیوانه‌ای مدهوش توصیف می‌کند که نمی‌تواند عشق را از دیگران پنهان کند. او اگرچه در عشق دچار مشکل است، اما سعی می‌کند به نوعی با آن کنار بیاید. در مسیر عشق، شکست می‌خورد و به خاطر درد و رنجی که می‌کشد، به نوشیدن مشروبات (درد) روی می‌آورد. شاعر به عشق وابسته است و عاشقانه به دیگران نگاه می‌کند. او به نوعی احساس می‌کند که زمانه و شرایط را می‌فروشد و در یک مسیر بی‌پایان حرکت می‌کند. در نهایت، او خود را مست و بی‌قرار توصیف می‌کند که به سرنوشت و عشق تسلیم شده است.
ما که دیوانگانِ مدهوشیمعشق از مردمان نمی‌پوشیم
هوش مصنوعی: ما که عاشق و مجنون هستیم، عشقمان را از دیگران پنهان نمیکنیم.
گرچه با عشق برنمی‌آییمهم به نوعی که هست می‌کوشیم
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است به خاطر عشق نتوانیم به صورت کامل و بینقص عمل کنیم، اما به هر حال تلاش خود را میکنیم.
در مقامات عشق می‌بازیمدر خرابات دُرد می‌نوشیم
هوش مصنوعی: در جایی که عشق مقام و مرتبهای دارد، ما شکست میخوریم و در میان دل باختگان، شراب می‌نوشیم.
بنده‌ی شاهدانِ خوش چشمیمبل که هندویِ حلقه در گوشیم
هوش مصنوعی: من خدمتگزار زیبایانی هستم که چشمهای دلربایی دارند، و به مانند هندوی حلقهای در گوشِ معشوق هستم.
هر که را دوست داشتیم بروهر زمانی زمانه بفروشیم
هوش مصنوعی: هر کسی را که دوست داشتیم، در هر زمانی میتوانیم به خاطر زمانهمان رهایش کنیم.
گاه بینندگانِ بی‌چشمیمکاه گویندگانِ خاموشیم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات، کسانی که دیدهای ندارند فقط ما را میبینند و ما هم در سکوت، از واقعیتها میگوییم.
راه بی‌منزل است و می‌پوییمبحر بی‌ساحل است و می‌جوشیم
هوش مصنوعی: زندگی مکان مشخصی ندارد و ما در جستجوی مقصد هستیم. مانند دریایی بیکران که همیشه در حال حرکت و خروش است.
حرفِ دیوانگان بیار که ماسخنِ عاقلان بننیوشیم
هوش مصنوعی: بیان کن حرفهای دیوانگان را، زیرا ما میخواهیم فقط شنوندهی سخنان عاقلانه باشیم.
چون نزاریِ مستِ لایعقلواله و بی‌قرار و بی‌هوشیم
هوش مصنوعی: ما مانند نازکی مست و بیخبر از خود هستیم، بی‌قرار و بیتاب و در حالی که هیچ شعوری از وضعیت خود نداریم.