شمارهٔ ۹۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اعتقاد شاعر به زندگی آزاد و بی‌پروا است. او به توبه از می (شراب) فکر نمی‌کند و از عشق و دوستی‌هایش لذت می‌برد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زندگی کوتاه است و نباید نگران مرگ بود، زیرا دنیا با هیچ‌کس دوستی ندارد و نباید به دشمنان تأکید کرد. همچنین پیامی از عشق و اهمیت آن در زندگی ارائه می‌دهد، زیرا دل عاشق مانند لوح محفوظی است که نمی‌توان عشق را از آن پاک کرد. در نهایت، شاعر به لذت از زندگی و محبت تأکید می‌کند و می‌گوید تنها چیزی که در این دنیا ارزش دارد، عشق و محبت است.
نخواهم هرگز از می توبه کردننمی ترسم ز خون رز به گردن
هوش مصنوعی: هرگز از نوشیدن شراب توبه نخواهم کرد و از خطراتی که ممکن است پیش بیاید نمیترسم، حتی اگر این کار مرا به چالش بکشد.
به روی دوستان تا می توان خوردنخواهم اندُهِ بی هوده خوردن
هوش مصنوعی: من تا جای ممکن به دوستانم محبت میکنم و ناراحتی از بیهودهگویی و ناراحتی برایم مهم نیست.
اگر صد سال خواهم در جهان بودبباید عاقبت ناچار مردن
هوش مصنوعی: اگرچه میتوانم به مدت صد سال در این دنیا زندگی کنم، اما به هر حال در نهایت باید بپذیرم که روزی خواهم مرد.
نخواهد بود دنیا باکسی دوستچرا باید به دشمن دل سپردن
هوش مصنوعی: دنیا هیچگاه به کسی وفادار نخواهد بود، پس چرا باید به کسی که دشمن است، دل ببندیم؟
دل عاشق چو باشد لوح محفوظنشاید نقش عشق از دل ستردن
هوش مصنوعی: دل عاشق مانند لوحی است که همه چیز در آن ثبت شده است و نمی‌توان عشق را از آن پاک کرد.
نزاری مست باش اینجا که آنجانشاید جز محبت هیچ بردن
هوش مصنوعی: در اینجا بگویم که باید در عشق و محبت غرق شوی و از خودت غافل نباشی، زیرا در دنیای دیگر جایی برای چیزهای غیر از محبت وجود ندارد.