شمارهٔ ۹۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اهمیت دوستی و ارتباط با دیگران، به‌ویژه با دوستان واقعی می‌پردازد. او می‌گوید که اگرچه ممکن است آدمی مدت‌ها با خود و درون خود تنها باشد، اما رسیدن به درک و ارتباط عمیق با دیگران، به ویژه دوستان، بسیار ارزشمندتر است. بی‌خود شدن از خود و گام گذاشتن در این مسیر، به معنی ترک خودخواهی و یافتن خوشبختی حقیقی است. همچنین، شاعر به پیامدهای منفی اتکا به نفس و دوستی با نفس بد اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بی‌خود شدن از خود، قدمی نیکو و مثبت است. بهشت واقعی در دوستی و ارتباط با دیگران یافت می‌شود.
دلا تا چند با خود دوست بودنگرت مغز است تا کی پوست بودن
هوش مصنوعی: ای دل، تا چه زمانی باید به دوستی با خود مشغول باشی؟ اگر اندیشهای در سر داری، تا چه زمانی فقط ظاهر را حفظ میکنی؟
چو با او بایدت بی خویشتن شوکه این بی خویشیت با اوست بودن
هوش مصنوعی: وقتی که با او هستی، باید از خود بی‌خود شوی، زیرا این حالت بی‌خود بودن تو، با بودن او مرتبط است.
قیامت چیست بیرون رفتن از خودبهشت سرمدی با دوست بودن
هوش مصنوعی: قیامت به معنای خروج از خود و ورود به بهشتی ابدی در کنار دوست است.
چه گیری انس با نفس بهیمیخطا با هم دم بد خوست بودن
هوش مصنوعی: چرا به دوستی با نفس زشت و خطاکار خود ادامه میدهی؟ زندگی با آن هم نشین بد، تو را به جای خوبی نمیبرد.
نزاری را سر باز آمدن نیستبه خود بی خود بود نیکوست بودن
هوش مصنوعی: نزار همیشه در حال سرگردانی و بیخبری از خودش است؛ اما این حالت بیجهتی و سردرگمی، در واقع به خوبی و زیبایی خودآگاهی و وجود او پیوند دارد.