شمارهٔ ۹۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خواسته است که به او یاری برساند و پیوند خود را با او مستحکم کند. او ابراز می‌کند که اگر معشوق دستش را بگیرد و او را بپذیرد، این عمل بسیار بزرگ و با ارزش خواهد بود. شاعر از معشوق می‌خواهد که یک شب به او توجه کند و داستانی بگوید تا از حال او آگاه شود. همچنین از او می‌خواهد که در برابر خطاها و مقصراتش رحم کند و نصیحتی به او کند. شاعر بیان می‌کند که او در ابتدا مورد محبت قرار گرفته، اما در انتها به ذلت افتاده است. در نهایت می‌گوید که نمی‌خواهد از معشوق طلب مال و ثروت کند و از او می‌خواهد که بر اساس احساسات عمیق و معنوی با او رفتار کند.
گر هیچ می‌توانی ما را حمایتی کنپیوندِ جانِ خود را با ما عنایتی کن
هوش مصنوعی: اگر می‌توانی، لطفی کن و ما را حمایت کن و رابطهی خود را با ما مستحکمتر ساز.
گر می‌توان که دستم گیری و در پذیریبسیار مزد باشد اندک رعایتی کن
هوش مصنوعی: اگر می‌توانی دست مرا بگیری و مرا در آغوش ت بگیری، بسیار بهتر است؛ چرا که این کار مزد و پاداش زیادی دارد و تنها نیاز به توجهی کوچک از سوی تو دارد.
یک شب بیا زمانی برگوی داستانیتا خود سر چه داری آخر حکایتی کن
هوش مصنوعی: یک شب بیتعارف و بدون مقدمه داستانی را به من بگو تا ببینم در دل تو چه اسراری نهفته است و چه حکایتی برای گفتن داری.
واجب کند ترحم بر بنده‌ی مقصرپندی، نصیحتی ده شکری، شکایتی کن
هوش مصنوعی: بر ما لازم است که بر فردی که دچار اشتباه شده، رحم کنیم و او را نصیحت کنیم. میتوانیم با بیان وجه مثبت او، از او قدردانی کنیم و در عین حال، اگر نیاز باشد، انتقادی هم به او داشته باشیم.
اول عزیز کردی آخر مدار خوارمهم خود بنا نهادی هم خود کفایتی کن
هوش مصنوعی: در ابتدا من را عزیز و محترم شمردی، اما در پایان باعث خوار شدنم شدی. خودت مرا در این موقعیت قرار دادی، حالا خودت باید به من کمک کنی.
با ما مگو که زر کو آن تنگِ پر شکر کواز گفته‌ی نزاری بنشین روایتی کن
هوش مصنوعی: با ما از زر و شکر حرف نزن، که ما به دنبال واقعیتهایی هستیم تا داستانی از آن بگوییم.