شمارهٔ ۹۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و اندوه ناشی از دوری و جدایی از محبوب است. شاعر هر شب به یاد محبوبش از ایوان می‌گذرد و دلش در موجی از غم و اندوه فرو می‌رود. او از خدا می‌خواهد که خاطره محبوبش را از یادش نبرد. عشق بر او تحمیل شده و او هر بار بیشتر در بند عشق گرفتار می‌شود. شاعر می‌گوید که حتی اگر با خردمندان رابطه‌ای نداشته باشد، عشق برای او معلم و راهنماست. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که دیگر راهی برای فرار از این قید و بندها ندارد و همچنان در محبس یاد محبوب گرفتار است.
هر شب از ایوان به کیوان بگذرد فریادِ منهر زمان در موجِ خون افتد دلِ ناشادِ من
هوش مصنوعی: هر شب از بالای ساختمان، به آسمان مینگرم و فریاد من در هر لحظه، در دل پر از غم و اندوه من غوطهور می‌شود.
یا رب از من هیچ یاد آورد آنک از نزدِ اوتا برفتم یک نفس هرگز نرفت از یاد من
هوش مصنوعی: خداوندا، هیچگاه یاد آن کسی که از نزد او رفتم از ذهن من نرفته است، حتی برای یک لحظه.
جور هجران می‌کشم بر بویِ آن کز وصلِ اوباز بستاند شبی دیگر زمانه دادِ من
هوش مصنوعی: من در دوری و فاصلهی ناشی از جدایی، رنج می‌کشم و از بوی کسی یاد میکنم که اگر دوباره به وصالش برسم، زمانه به من خواهد داد.
عشق هر بارِ دگر بر من اساسی می‌نهادآمده‌ست این بار تا بر هم زند بنیادِ من
هوش مصنوعی: عشق دوباره بر دوش من بار سنگینی گذاشته است و به نظر میرسد که این بار آمده تا همه چیزم را زیر و رو کند.
با خردمندان اگر الفت ندارم باک نیستعشق بر من عرضه کرد اوّل قدم استادِ من
هوش مصنوعی: اگر با دانایان و خردمندان رابطه‌ای نداشته باشم، نگران نیستم؛ زیرا عشق، نخستین معلم من بوده است.
زین کمندم حالیا باری خلاصی روی نیستمحکم افتاده‌ست قیدِ خاطرِ آزادِ من
هوش مصنوعی: این بیت اشاره به این دارد که شخص در وضعیت سختی قرار دارد و نمیتواند از قید و زنجیری که بر دلش است، رهایی پیدا کند. به عبارتی، او احساس می‌کند که از آزادی خود دور افتاده و نمیتواند به راحتی به خواستهها و آرزوهایش برسد. زنجیرهایی که به خاطر و احساساتش بسته شده، او را در بند نگه داشته و امکان رهایی از آن را برایش محقق نمیکند.
در نمی‌گنجد نزاری خانه بگرفته‌ست دوسترخت گو بیرون بر از کنجِ خیال آبادِ من
هوش مصنوعی: دوست من خانهاش را با عشق و محبت پر کرده است و در این شرایط، من باید از گوشهای که در خیال خود ساختهام خارج شوم و به او بپیوندم.