بخش ۳۷ - حکایت
هوش مصنوعی: شاعر از نشابور خارج شده و در حالتی پریشان و بی‌قرار است. او یاری مهربان دارد و دعا می‌کند که خداوند او را رحمت کند. یار او مشغول نوشیدن شراب است و با حالتی شاداب و شتابان به سمت کاسه می‌دود. اما اسب او مرتکب خطا می‌شود و او از اسب می‌افتد، اما به سرعت به پای خود برمی‌خیزد و شراب را سالم نگه می‌دارد. در ادامه، به یاد می‌آورد که حتی اگر رستم (قهرمان بزرگ ایرانی) یا شیشه‌ای پر از آب زمزم هم در این وضعیت بودند، نمی‌توانستند از این چالش جان سالم به در ببرند.
برون آمدیم از نشابور مستسراسیمه و رفته دل‌ها ز دست
هوش مصنوعی: از نشابور بیرون آمدیم، در حالی که مست و شگفتزده بودیم و دلهایمان را گم کرده بودیم.
مرا یار کی بود بس مهربانخدایش به رحمت کناد این زمان
هوش مصنوعی: دوست من که همیشه بسیار مهربان است، اکنون به دعا نیاز دارد و امیدوارم خداوند به او لطف و رحمت کند.
بطی داشت اندر بغل پُر شرابدلی پر نشاط و سری پر شتاب
هوش مصنوعی: یک بطری در بغل داشت و پر از شراب بود، دلی شاداب و سری پر از شوق و هیجان داشت.
فرو تاخت تا کاسه گیرد مگرخطا کرد اسبش درآمد به سر
هوش مصنوعی: سوارکاری به سرعت تاخت تا کاسه ای بگیرد، ولی شاید اشتباه کرد و اسبش از مسیر منحرف شد.
بیفتاد از اسب و برخاست چستسلامت شراب آبگینه درست
هوش مصنوعی: از اسب افتاد ولی به سرعت بلند شد و سلامتیاش را با نوشیدن شراب شفاف و گوارا به دست آورد.
یکی گفت اگر مرد رستم بدیو گر شیشه پر آب زمزم بدی
هوش مصنوعی: یکی گفت: اگر تو مثل رستم دلیر باشی یا مانند شیشه‌ای که پر از آب زمزم است، باز هم هیچکدام از اینها به تنهایی ارزش را بالا نمیبرد، چون آنچه مهم است، دل و ایمان انسان است.
شدی زیر این سرکش تند و تیزهم آن خرد خرد و هم این ریزه ریز
هوش مصنوعی: تو در زیر این موجهای سخت و تند، هم از خرد و هم از ریزشهای کوچک به خوبی تجربه و یادگیری کسب کردهای.