شمارهٔ ۱۰۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و ناتوانی ناشی از دوری معشوقش صحبت می‌کند. او توصیف می‌کند که دل و چشمش به شدت رنج می‌کشند و هر روز از دل‌تنگی و غم ناشی از جدایی، غدیری از اشک بر چهره‌اش جاری می‌شود. شاعر به عشق و وابستگی عمیقش اشاره دارد و تأکید می‌کند که زندگی‌اش بدون وجود معشوق بی‌معناست. همچنین، او از ناتوانی در کنترل احساساتش سخن می‌گوید و روزگار پریشانش را می‌ستاید. در نهایت، او به ناتوانی خود در درک این عشق و ایمان به معشوقش اشاره می‌کند و از اینکه به این حال و روز مبتلا شده است، شکایت می‌کند.
گواه است بر درد پنهان مندل و چشم بریان و گریان من
هوش مصنوعی: دل و چشمان بلند و گریهکنان من، نشانهای بر درد نهان من هستند.
کنارم غدیری شود هر صباحز چشمان سیلاب باران من
هوش مصنوعی: هر روز صبح، چشمانم به قدری پر از اشک و غم است که انگار میخواهم یک رودخانه از آنها بسازم.
به جانت که مردم ز هجران توچه گویم دگر آخر ای جان من
هوش مصنوعی: به جان تو قسم که دیگر چه میتوانم بگویم، زیرا مردم به خاطر دوری تو در درد و رنج هستند. آخر ای جان من، وضعیت چنین است.
به بوی تو زنده ست مسکین تونسیمی فرست ای گلستان من
هوش مصنوعی: به خاطر یاد تو، میخواهم نسیمی بفرستی، ای گلستان من. تو وجود من را زنده نگه داشتهای.
اگر بی خودی می کنم عفو کنکه دل نیست در تحت فرمان من
هوش مصنوعی: اگر به اشتباه کاری انجام میدهم، لطفاً مرا ببخش، زیرا دل و احساساتم تحت کنترل من نیستند.
دلم بی پریشانیت جمع نیستخوشا روزگار پریشان من
هوش مصنوعی: دل من بدون نگرانی تو آرامش ندارد، خوش به حال روزهایی که در آشفتگی قرار داشتم.
تو دانی که ایمان من کفر تستنداند کسی رمز پنهان من
هوش مصنوعی: تو میدانی که ایمان من در حقیقت کفر توست، اما هیچکس رموز نهفته من را نمیشناسد.
اگر کفر ظلمت بود پس چراستمقامات زلف تو ایمان من
هوش مصنوعی: اگر نادانی و کفر به تاریکی تشبیه شده، پس چرا زیبایی و جذابیت زلفهای تو برای من چون ایمان است؟
نشاید نزاری چنین مبتلابه دود و تو فارغ ز درمان من
هوش مصنوعی: انگار تو به مشکلات من بیتوجهی و در عوض من درگیر درد و رنجی هستم که هیچ درمانی برایش نیست.