شمارهٔ ۱۰۲۲ - حکیم نزاری

بیا و دیده ی پر خون ما بیننظر گاه دل مجنون ما بین

هنوز از ساحل دریای دردیدرون آی و دل پرخون ما بین

گرت از صبغت الله رنگ بایددرآی از دیر و بوقلمون ما بین

عجایب دیده ای بسیار ازین پیشبیا و صنعت اکنون ما بین

فلک را با بزرگی و بلندیبه چشم معرفت ما دون ما بین

چه می دانی تو رمز آفرینشبیا و سر کاف و نون ما بین

دو عالم مست ازین یک ذره عشق اندمجال عشق روز افزون ما بین

مسیح از یک نفس چندان شرف یافتکمال قدرت افسون ما بین

برون از منزل چون و چرا شوچو رفتی وحدت بی چون ما بین

نزاری گفتمت با خویش منگرکه می گوید کسی بیرون ما بین