شمارهٔ ۱۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing برای معشوق است. شاعر از طاقت دوری سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تحمل جدایی از معشوق برای او دشوار است. او احساس می‌کند که بدون حضور معشوق، حتی در خیال هم نمی‌تواند آرامش داشته باشد. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر روح و روان خود اشاره می‌کند و آرزوی نزدیکی و دیدار را دارد. همچنین، او به زیبایی‌های طبیعی و عشق به معشوق به عنوان منبع نور و روشنی زندگی‌اش اشاره می‌کند و احساس می‌کند که وجود معشوق به او آرامش و لذت می‌بخشد. در نهایت، او به چگونگی عشق و تاثیرات آن بر روح اشاره می‌کند.
بیش ازینم نشود از تو میسّر به صبوریگر ترا هست مرا نیست دگر طاقتِ دوری
هوش مصنوعی: بیشتر از این نمیتوانم با صبر و تحمل از تو دوری کنم، اگر تو برای من هستی، من دیگر طاقت دوری را ندارم.
هم‌چنان من ز نصیحت‌گر بی‌هوده ملولمکه تو از صحبتِ بی‌حاصلِ این بنده نفوری
هوش مصنوعی: من هنوز از نصیحتهای بیفایده و بیمعنی خستهام، چرا که تو هم از گفتوگوی بیفایده این فرد متنفر هستی.
من اگر با تو نباشم ز خیالم تو نباشیغایب ای دیده که چون باصره در عینِ حضوری
هوش مصنوعی: اگر من با تو نباشم، در خیال من هم نیستی، ای چشمی که مانند بینایی در حال حاضر حضور داری.
اگر این‌اند رقیبان تو ما را چو غریبانکام و ناکام بباید شد از این شهر ضروری
هوش مصنوعی: اگر رقیبان تو اینگونهاند، ما نیز باید مانند بیگانگان در این شهر، ناکام و ناامید شویم.
سر به بیغوله ما هیچ فرو نایدت آریمنظرت رشک بهشت است و تو خود غیرت حوری
هوش مصنوعی: اگر تو به پناهگاه ما بیایی، هیچ چیز از ما نمیکاهد. واقعاً منظرهات را میتوان با بهشت مقایسه کرد و خودت هم مانند حوریها هستی که به خاطر زیباییات غیرت را برمیانگیزی.
نقشِ دیوار به صورت که تو داری بفریبدهیچ عیبت نکنم گر به خود از حسن غیوری
هوش مصنوعی: اگر چهرهات همچون نقشوبخش دیوار زیباست، هیچ انتقادی بر تو نخواهم کرد، حتی اگر به خاطر زیباییات دلبستگی داشته باشم.
شب چو بر بام برآیی و ز برقع به درآییهم‌چو انوارِ تجلّی به صفت بر کُهِ طوری
هوش مصنوعی: وقتی که شب بر بام میآیی و از پرده بیرون میآیی، مانند پرتوهای درخشان نورانی هستی که به زیبایی بر قلهی کوهی میتابد.
به تماشا به گلستان شو و چادر ز جمالتباز کن تا نزند لاف لطافت گل سوری
هوش مصنوعی: به باغ بیایید و زیبایی‌های خود را به نمایش بگذارید، تا دیگران نتوانند فقط به زیبایی گلها مغرور شوند.
شمع و شاهد به شبِ خلوت ما هر دو تو باشیکه چو خورشید سراپایِ وجودت همه نوری
هوش مصنوعی: شمع و شاهد در شب تنهایی ما هر دو تو هستی، زیرا مانند خورشید، تمام وجودت پر از نور است.
بوی دودِ نفست راحت روح است نزاریگو بسوزند چو عودت که بر آتش چو بخوری
هوش مصنوعی: عطر و بوی دودی که از نفست به مشام میرسد، برای روح من آرامشبخش است. ای نزار، بگذار بخاریم همچون عود، زیرا وقتی در آتش بسوزی، عطر خوشی برمیخیزد.