شمارهٔ ۱۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، پرستش، و خودشناسی می‌پردازد. شاعر از پیر سالخورده می‌خواهد که به غم خود نبازد و بر روی خون گل سرخ (نشانه‌ای از عشق و زیبایی) توجه کند. او به تضاد بین بت‌پرستی و یکتاپرستی اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که اگر از خودبینی و خویش‌محوری دست برداریم، می‌توانیم به حقیقت نزدیک‌تر شویم.
شاعر تأکید دارد که در نهایت، همه ما یک حقیقت واحد هستیم و اختلافات ظاهری تنها توهماتی هستند. او همچنین به محدودیت‌های عقل اشاره می‌کند و می‌گوید که عاقلانه‌تر است که خود را از قید و بندهای دنیوی رها کنیم و در جستجوی عشق و حقیقت باشیم. در پایان، توصیه می‌کند که باید مانند خاک در مسیر دوست (خدا) باشیم تا به مقامات والای معنوی دست یابیم.
ای پیرِ سالخورده غمِ خود نمی‌خوریرو خونِ رز مریز که بر خویش خون‌گری
هوش مصنوعی: ای سالخورده، چرا به غم خود نمیافتید؟ نگران نعبید که بر وجود خود، رنج و درد را جاری میکنی.
بت در کنار داری و زنّار در میانتا چون موحّدان نشوی از خودی بری
هوش مصنوعی: تو تصویر زیبایی از عشق و زیبایی را در کنار خود داری، اما هنوز به زنجیرهایی وابستهای که مانع از رهایی و دستیابی به حقیقت وجودت میشود. باید از این زنجیرها آزاد شوی تا بتوانی به یک حقیقت حقیقی و ناب نزدیک‌تر شوی.
در ابتدا نه هم ز قیاسِ من و تو خاستترتیبِ بت‌پرستی و ترکیبِ بت‌گری
هوش مصنوعی: در آغاز، نه به خاطر مقایسه من و تو، بلکه به خاطر ترتیب و سازماندهی بت‌پرستی و شکلدهی به پرستش بتها به وجود آمده است.
بود و نبود و رای و قیاس تو چیست بُتزین جمله وا رهی اگر از خویش بگذری
هوش مصنوعی: وجود و عدم، نظر و قضاوت تو چه معنایی دارد؟ اگر از این مسائل فراتر بروی، میتوانی از خودت رها شوی.
این‌جا تو کیستی و من ای یار جمله اوستپس چیست این که معترفم من تو منکری
هوش مصنوعی: در این‌جا میپرسی که من چه کسی هستم، ای دوست، در حالی که همه چیز متعلق به اوست. پس این چه حالتی است که من به آن اعتراف دارم و تو آن را نفی میکنی؟
توفیق بر نصیبهی فطرت مقدّرستمن بُردم آنِ خویش تو هم آنِ خود بری
هوش مصنوعی: سهم هر کس از سرنوشت و فطرت خود را دریافته است. من موفق شدم آنچه برای من مقدر شده بود را بهدست آورم و تو نیز باید آنچه برایت تعیین شده را به دست آوری.
گر یک طرف ز گوشه برقع برافکندمن ضامنم که بیش به خود باز بنگری
هوش مصنوعی: اگر یکی از گوشههای پوشش خود را کنار بزند، من تضمین میکنم که او دیگر به خود توجه نخواهد کرد و تنها به زیباییاش میاندیشد.
کورست عقل در رهِ عشّاق نه دلیلخفّاش را رسد که کند دعویِ خوری
هوش مصنوعی: عقل در مسیر عشق نمیتواند راه را به درستی ببیند، همانطور که خفاش نمیتواند ادعای بینایی کند.
خطِّ یگانگی ندهندت نزاریاتا لوحِ دل زحرف دویی پاک نستری
هوش مصنوعی: تو را به حالت تنهایی و یگانگی نمیسپارند، چون دل تو باید از دوگانگی پاک باشد و تنها خدایی را برگزینی.
چون خاکِ راه معتکفِ کوی دوست باشتا زیر پای نطعِ سماوات بسپری
هوش مصنوعی: به مانند خاکی در مسیر معشوق باش، تا در آغوش آسمانها قرار بگیری.