شمارهٔ ۱۲۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به موضوع شفاعت و بخشش از سوی خداوند اشاره می‌کند. او از خدا می‌خواهد که بر گناهان ما ببخشاید، حتی اگر گناهی کرده‌ایم. شاعر به موضوع محبت و دوری از سرزنش نیز می‌پردازد و می‌گوید که نمی‌توان دوستان را به خاطر اشتباهاتشان ترک کرد. او از درد درونی خود شکایت می‌کند و به خدا می‌گوید که در ظاهر به او نگاه کند. شاعر به زیبایی و یاری ناشناخته‌ای که در عشق خود می‌بیند، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ‌کس نظیر محبوبش نیست. او همچنین هشدار می‌دهد که عاقل نمی‌تواند جوانی را به خاطر خطاهایش سرزنش کند و به همین دلیل بهتر است که از عشق و دیوانگی خود ذره‌ای راضی باشد. در پایان، او به خود یادآوری می‌کند که نباید به حرف‌های منفی دیگران اهمیت داد، زیرا عشق واقعی ارزشمندتر از هر چیز دیگری است.
بر ما به گناهی که نکردیم نگیریور نیز بکردیم شفاعت بپذیری
هوش مصنوعی: از ما به خاطر گناهی که نکردهایم کیفر نکن، و اگر هم ما خطایی کرده‌ایم، از ما بگذر و شفاعت کن.
این قاعدۀ اهل کرم نیست که احباباز پای درآیند و توشان دست نگیری
هوش مصنوعی: این یک قاعده درست نیست که دوستان و نزدیکان در سختی و مشکلات بیفتند و تو بیتوجه باشی و به کمک آنها نیایی.
در دست رقیبم که بمیراد به خواریمگذار که کافر ببردمان به اسیری
هوش مصنوعی: در دستان دشمنم این قدر نما، که به ذلت نرسم و او موفق نشود ما را به اسارت بگیرد.
از باطنِ مجروح گرفتم خبرت نیستدر ظاهر آخر نظری کن که بصیری
هوش مصنوعی: من از درون خود که زخمی است، خبر دارم، اما تو در ظاهر نمیتوانی این را ببینی. کمی به اطراف نگاه کن تا متوجه حقیقت شوی.
فرهاد به سنگی بر اگر صورت شیرینکرده ست چه باشد تو مرا نقش ضمیری
هوش مصنوعی: اگر فرهاد سنگنوشتگی کرده و چهره شیرین را بر روی سنگ در آورده، برای من چه فرقی می‌کند؟ من فقط تو را در ذهنم نقش میزنم.
ماهی، ملکی، حور بهشتی، چه وجودیمثل تو ندیدم به چه گویم که نظیری
هوش مصنوعی: چقدر زیبایی و کمال و وجود تو بینظیر است؛ حتی ماهی، فرشتگان و حوریهای بهشتی هم مثل تو را ندیدم.
عاقل نکند عیب جوان را که اگر شیخاین روی ببیند بکند توبه ز پیری
هوش مصنوعی: عاقل نباید به عیوب جوانان اشاره کند، زیرا اگر فردی سالخورده این رفتار را ببیند، از سن و سال خود شرمنده و پشیمان میشود.
بگذار که دیوانه و شوریده و مستممه نام و مه نسبت چه بزرگی چه امیری
هوش مصنوعی: اجازه بده که من دیوانه و آشفته و شیدا باشم؛ مهم نیست که نام و نسبت من چه معروف و با اعتبار است.
بوی گل و آتش به مشامت نرسیده ستگویی که چنین هم نفس دود عبیری
هوش مصنوعی: بوی گل و آتش به بینیات نرسیده است، انگار تنها بوی دود تیرهای را استشمام کردهای.
تا دل نسپاری به کسی هم چو نزاریهرگز نشوی زنده به جانی که نمیری
هوش مصنوعی: اگر دل خود را به کسی ندهی، مانند درختی خشک و بیروح خواهی ماند و هرگز زنده نخواهی شد، حتی اگر نخواهی بمیری.
گو خلق بکن سرزنش و عیب تو می باشدر پای من ای خار که خوش تر ز حریری
هوش مصنوعی: اگر مردمان بخواهند تو را سرزنش کنند و به تو ایراد بگیرند، برای من اهمیتی ندارد. ای خاری که از حریر نیز برایم دلپذیرتر هستی.