شمارهٔ ۱۳۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تعلق عمیق و عشق خود به یاری می‌پردازد که هیچ کس دیگر جز او نمی‌تواند درک کند. او از بوی محبوب زنده است و این احساس را سرمایه زندگی‌اش می‌داند. رابطه‌اش با یار، ارتباطی جاودانه و فطری است. شاعر به شگفتی می‌افزاید که وجود محبوبش را بدون دیده شدن، درک کرده و دوری و نزدیکی را همزمان احساس می‌کند. او به چشمی که صاحب دید است، اشاره می‌کند که نمی‌تواند بی‌محل باشد. همچنین به این نکته اشاره دارد که ممکن است تحت فشار ملامت باشد، اما عشقش را پنهان نگه می‌دارد و از آن نمی‌ترسد. شاعر در مقایسه عشقش با دریا، به چالش‌های جدی اشاره می‌کند و می‌گوید برای کنترل طوفان عشقش، تنها راه رسیدن به ساحل امن محبوب است.
مرا با تو ای یار سری‌ست جانینداند کسِ دیگر الا تو دانی
هوش مصنوعی: پر از راز و رمز بین من و تو هست که هیچ کس دیگری از آن خبر ندارد، جز تو که میدانی.
به بویِ توام زنده الحمداللههمین است سرمایه ی زندگانی
هوش مصنوعی: به خاطر بوی تو زندهام و این احساس، ارزش زندگی من است.
ز مبدایِ فطرت گرفته‌ست با توروانم چنین الفت جاودانی
هوش مصنوعی: روح من از همان ابتدای آفرینش، با تو گره خورده و این پیوندی ابدی و بیپایان است.
عجب آن که نادیده‌ای هم چو دیدهعجب تر که دوری و پیوندِ جانی
هوش مصنوعی: عجب این است که کسی که هیچ وقت همدیگر را ندیدهاند، مانند کسی که دیدهاند، حیرتآور است. عجیبتر از آن این است که با وجود فاصله، پیوندی عاطفی و روحی وجود دارد.
یقینم که جایِ دگر دیده ام منبه هر جایِ دیگر که بینم همانی
هوش مصنوعی: من مطمئنم که در جایی دیگر هم، همان چیزی را که در اینجا میبینم، دیدهام. هر جا که نگاه می‌کنم، همان را میبینم.
به چشمی که صاحب نظر دیده باشدنگنجد زمانی نبیند مکانی
هوش مصنوعی: چشمهایی که بینش و نظری عمیق دارند، نمیتوانند در یک زمان و مکان خاص بمانند و محدود شوند.
ز دستِ ملامت‌گرانِ منافقنظر با تو دارم ولیکن نهانی
هوش مصنوعی: من از ملامتهای کسانی که منافق هستند بیتوجهی می‌کنم و نظرم به توست، اما این احساس را پنهان نگه میدارم.
نه از بیمِ جان می‌کنم این تقیهکه این جا نشانی‌ست در بی نشانی
هوش مصنوعی: من این پنهانکاری را نه به خاطر ترس از جانم انجام میدهم، بلکه به این دلیل است که در مکانی که هیچ نشانهای وجود ندارد، این کار خود نوعی علامت و نشانه است.
به قصاب‌گاهِ قصاصِ محبتسر و تن متاعی بود رایگانی
هوش مصنوعی: در مکانی که به دلیل عشق و محبت، برخورد با درد و رنج اتفاق میافتد، وجود و هستی انسان بهطور ناشناختهای رایگان و بیقیمت خواهد بود.
ولیکن نخواهم که هر کس بداندکه دادی به من مکنتِ گنج بانی
هوش مصنوعی: اما نمیخواهم که هر کسی بداند که تو ثروت و امکاناتی را به من بخشیدهای.
به بحری درافکند ملاحِ عشقمکه در جنبِ آن هست اخضر چو خانی
هوش مصنوعی: عاشق من، مانند ملّاحی، به دریایی پرتاب شده است که در کنار آن، سبز و خرم مانند یک باغ خوشبو است.
نزاریِ زار آخر از قلزمِ عشقکجا بر سر آید بدین ناتوانی
هوش مصنوعی: در حالتی که عشق به شدت انسان را تحت تأثیر قرار داده، چگونه میتوان از عمق این احساسات عمیق و دردناک نجات یافت، در حالی که خود را ناتوان احساس میکنیم؟
به بازوی او نیست تسکینِ طوفانمگر زین محیطش به ساحل رسانی
هوش مصنوعی: تنها وقتی میتوانی طوفان را آرام کنی که او را از این محیط به ساحل برسانی.