شمارهٔ ۱۳۱۷

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غصه و پشیمانی خود سخن می‌گوید و می‌نویسد که به‌خاطر نادانی‌اش به درد و رنج دچارشده است. او احساس می‌کند که سزاوار این عذاب‌هاست و به مشکلاتش با صبری مردانه روبرو شده است. شاعر از ساقی می‌خواهد تا آبی به روی آتش دلش بریزد و یاد کسی را گرامی دارد که نورانی‌اش کرده است. او به یاد زیبایی شخصی خاص، دچار آشفتگی می‌شود و از زلف آن معشوقه سخن می‌گوید، به این امید که با یک اشاره از سوی او، رنج‌هایش پایان یابد. در نهایت، شاعر نسبت به غم و محنت‌های دنیوی هشدار می‌دهد و از فضولی دوری می‌کند.