شمارهٔ ۱۳۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از عشق و فراق می‌گوید. او به دوری از معشوق و کیفیت رنجی که این جدایی برایش به ارمغان آورده، اشاره می‌کند. دلش از سفر و دوری ملول شده و امیدوار است که حداقل مدتی از بار رنجش کاسته شود. روح او در فراق تضعیف شده و به مهر معشوق، خود را ضعیف و ناتوان می‌بیند. شاعر از عشقش می‌گوید که همچون هلالی کم‌نور شده و از اینکه معشوقش به او توجه نمی‌کند، دلتنگ است. او به عقل و صبوری متوسل می‌شود اما دلش از شیدایی و محبت پر است. شاعر در کنار حسرت فصل گل، می‌گوید که معشوق در شراب و شادی است و او در عذاب تنهایی. همچنین به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و می‌خواهد که معشوق نگاهی به او اندازد و حالش را دریابد. او به عذاب‌های خود از عشق و ملامت‌هایی که می‌بیند، اشاره می‌کند و در نهایت به کم‌طاقتی دلش در برابر فراق می‌پردازد.
برفتم از برت ای دیده را چو بیناییشدم به گرد جهان هر دری و هر جایی
هوش مصنوعی: از کنارت رفتم و وقتی که تو را دیدم، مثل این بود که چشمانم دوباره بینا شد و حالا میتوانم به هر گوشهای از جهان نگاه کنم.
ملول گشت دلت زان سبب سفر کردممگر ز زحمتِ من هفته ای برآسایی
هوش مصنوعی: دلت از سفر کردن به تنگ آمده و من به خاطر آرامش تو سفر را آغاز کردم، تا شاید با این کار از زحمت و ناراحتی من مدتی راحت شوی.
چنان ضعیف ببودم به زیر بار فراقکه نیست قوّت آهم ز ناتوانایی
هوش مصنوعی: من به قدری در زیر بار جدایی ضعیف بودم که حتی نمیتوانم آهم را به خاطر ناتوانیام بلند کنم.
شدم به مهرِ تو همچون هلال دست نمایچرا به من رخِ چون آفتاب ننمایی
هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو مانند هلال ماه شدهام، چرا مثل آفتاب به من روی نمیآوری و خود را نشان نمیدهی؟
به عقل دل به صبوری توان فریفت ولیککه راست عقل که من شهره ام به شیدایی
هوش مصنوعی: با فهم و اندیشه میتوان دل را با صبوری فریب داد، اما در واقع آیا عقل راست می‌گوید؟ زیرا من در دیوانگی و شیدایی مشهور هستم.
دریغ فصلِ گل و من ز وصلِ تو محرومتو در شرابی و من در عذاب تنهایی
هوش مصنوعی: حیف است که فصل گل آمده و من از وصال تو بیبهرهام. تو در شادابی و خوشی و من در عذاب تنهایی به سر میبرم.
گهی که رغبت طرب کنی در باغچو سرو و گل سر و پای چمن بیارایی
هوش مصنوعی: هرگاه که بخواهی خوشی را تجربه کنی، مانند سروی در باغ، به زیبایی و طراوت خود در میان گلها و چمنها افزوده میشوی.
نظر چو بر گل زرد افکنی ز چهره ی منقیاس گیری و بر حالِ من ببخشایی
هوش مصنوعی: اگر به گل زرد نگاه کنی، میتوانی حال و روز من را از چهرهام بفهمی و برای آن حال و روزم عذری بپذیری.
کجاست بلبل مستت که در خروش آیدز گل سِتانِ رخت چون نقاب بگشایی
هوش مصنوعی: بلبل شاداب کجاست که وقتی تو گلبرگهای لباس خود را کنار میزنی، در شادی و وجد آواز سر دهد؟
ترا که نوش و خوشت باد باده می پیمایکه جز نصیبه ی من نیست باد پیمایی
هوش مصنوعی: به خاطر تو که خوشی و لذت را تجربه میکنی، شراب بنوش و از زندگی لذت ببر، زیرا تنها سهم من از این شادی، همین نوشیدن است.
مرا به هرزه ملامت کنند دشمن و دوستکه چند شیفته کاری و خویشتن رایی
هوش مصنوعی: مرا هم دشمنان و هم دوستان به خاطر رفتار بیپروا و آزادمنشیام سرزنش میکنند، چون به کارهای خود و استقلال فکریام علاقه دارم.
دلِ نزاریِ بی دل ندارد آن طاقتکه در فراق کند بیش از این شکیبایی
هوش مصنوعی: دل بیقرار و بیهدف نزاری نمیتواند بیش از این، در دوری و جدایی، تحمل کند.