شمارهٔ ۱۳۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل شکسته و تنهایی خود می‌گوید. او از سرنوشت و بختش ناامید است و به دنبال رهایی از درد و رنج ناشی از عشق ناکام است. او حس می‌کند که زندگی بدون عشق مانند عذاب کشیدن است و مدام در تلاش است تا به آرامش برسد. شاعر از دوستش می‌خواهد که او را از این نومیدی نجات دهد و به او امان دهد. او همچنین به ضعف و ناتوانی خود در برابر عشق اعتراف می‌کند و در نهایت، تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، معشوقش است که در نظرش بی‌نظیر است.
خون شد دل مجروحم در گوشه‌ی تنهاییای بخت نمی‌دانم تا کی به سرم آیی
هوش مصنوعی: دل زخمخوردهام در تنهایی بسیار رنج میکشد، ای سرنوشت، نمی‌دانم تا چه زمانی بر من سایه خواهی افکند.
صبری و دلی باید کز عهده برون آیدور نی که تواند کرد از دوست شکیبایی
هوش مصنوعی: برای تحمل و صبر در برابر مشکلات، باید دلی قوی داشته باشی که از پس چالشها برآید؛ وگرنه، از دوست نمیتوان شکیبایی کرد.
آرام نمی‌گیرد با خویش نمی‌آیدتا من چه کنم آخر با این دل سودایی
هوش مصنوعی: دل آرام نمی‌گیرد و با خودم کنار نمی‌آید، نمی‌دانم باید با این دل پرآشوب چه کار کنم.
ای دوست امانم ده زین ورطه‌ی نومیدیوی بخت خلاصم کن زین محنتِ تنهایی
هوش مصنوعی: ای دوست، مرا از این دریاچهی ناامیدی نجات بده و بگذار که از این رنج و اندوه تنهایی آزاد شوم.
این بارم اگر دولت باز آید و بنوازددیگر نکنم هرگز خودبینی و خود رایی
هوش مصنوعی: اگر این بار شانس دوباره به من روی آورد و من را مورد لطف قرار دهد، دیگر هرگز به خودباوری و خودرأیی روی نخواهم آورد.
تسلیم نمی‌گردم در عالم جمعیتاین تفرقه باری نیست الّا همه از مایی
هوش مصنوعی: من در دنیای پرجمعیت تسلیم نمیشوم، زیرا این جدایی و تفرقه وجود ندارد و همهی ما از یک وجود هستیم.
مسکین‌تر و عاجزتر از من نبود عاشقمن خود نکنم هرگز دعویِ توانایی
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه من در عشق بیآب و نوا و ناتوان نیست، پس هرگز دعوی توانایی در عشق برایم نکن.
ماییم و دلی وین دل از عشق تو بی حاصلوین بند چنین مشکل باشد که تو بگشایی
هوش مصنوعی: ما تنها دلی داریم و این دل به خاطر عشق تو بیفایده شده است و این قید و بند برای ما به قدری سخت است که تنها تو میتوانی آن را بگشایی.
در چشم نمی‌آید جز دوست مرا چیزیخود غیر نمی‌گنجد در منظر بینایی
هوش مصنوعی: در چشمان من جز دوست چیزی دیگر نمایان نمیشود، و هیچ چیز غیر از او در حوزه دید من جا نمی‌گیرد.
مه کیست که بارویت در معرض حسن آیدشب گرد جهان پیما تنها روِ هر جایی
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و جذابیت یک شخص اشاره می‌کند که مانند ماه در تاریکی شب درخشش دارد. او می‌گوید که این فرد با زیبایی خود میتواند توجه همه را جلب کند و در حالی که در هر گوشهای از دنیا سفر می‌کند، همواره در مرکز توجه است.
ای مردمک چشمم از روضه‌ی بیناییبستانِ جمالت را هستند تماشایی
هوش مصنوعی: ای مردمک چشم من، از باغ دیدم، زیبایی تو را به تماشا میبرم.
بی چاره نزاری شد فرتوت و سرآسیمهدر خانه ز بی یاری در شهر ز بی جایی
هوش مصنوعی: نزاری به شدت غمگین و رنجور شده و در خانه از بیکسی و تنهایی آشفته و پریشان است. در شهر هم به خاطر عدم مکان و جا، احساس بیمهری و بیجایی می‌کند.