شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، ناهید (نماد زهره یا سیاره زهره) با تکههای پارچهای از دور به آسمان نگاه میکند و به کارهای آفرینش خورشید مینگرد. اینجا، خورشید به عنوان هنرمند بزرگ توصیف شده که مانند جواهرسازی، زیباییهایی را در آسمان خلق میکند.
ناهید زرشک پیرهن پاره کندکز دور نظر تیز درین باره کند
هوش مصنوعی: ناهید، زرشک را به تار و پود پیراهنش گره میزند و از دور با نگاهی تیز، به این ماجرا توجه میکند.
خورشید که صنعتش مرصّع کاریستزیبد که نگینهاش سیاره کند
هوش مصنوعی: خورشید که مثل جواهری درخشان است، شایسته است که زیباییاش با سیارهها که مانند نگینهایش هستند، درخشش بیشتری پیدا کند.