شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: این شعر به شوق و نشئگی ناشی از شراب و شادی اشاره دارد. شاعر می‌خواهد که عیش و خوشی را با شراب گلگون تجربه کند و به حالت مستی دست یابد، به گونه‌ای که دیگر به مشکلات و غم‌ها فکر نکند. او خواستار غلبه بر دردها و مشکلات زندگی است و دعا می‌کند که باده‌ای بنوشد که او را از واقعیت‌های تلخ دور کند. شاعرانه، او از لذت‌ها و شادی‌های عمیق زندگی صحبت می‌کند و به جشنی دعوت می‌کند که در آن غم‌ها فراموش شوند و دل‌ها شاداب گردند.
خیزُ دَر دٍه شراب گلگون راشادیِ اندرون و بیرون را
هوش مصنوعی: بیا و جام سرخ شراب را بردار، که شادی درون و بیرون را به ارمغان میآورد.
آن چُنان مست کن ز باده مراکه ندانم ز کوه، هامون را
هوش مصنوعی: مرا چنان در خوشی و سرمستی غرق کن که دیگر نتوانم تفاوت بین کوه و دشت را تشخیص دهم.
چون ز باده سرم شود گرداننارم اندر شمار گردون را
هوش مصنوعی: وقتی که از شراب سرم شلوغ میشود، نمیتوانم در شمار دنیا بمانم.
خون من خورد چرخِ ساغرشکلباز خواهم ز ساغر آن خون را
هوش مصنوعی: من از نوشیدن شراب که به من آسیب رسانده است، رنج میکشم و به زودی دوباره به یاد آن شراب تلخ برمیگردم.
جرعه بر خاک ریز بیشترکمست گردان دٍماغ قارون را
هوش مصنوعی: بیشتر از این، شراب را بر زمین بریز تا اینکه مغز قارون را مست و خراب کند.
تا ز شادیّ آن بر اندازداز دل خلق گنج مدفون را
هوش مصنوعی: تا زمانی که شادی او از دل مردم گنجینهای پنهان را به نمایش میگذارد.
چرخ افگند اهل دانش راآسمان برکَشید هردون را
هوش مصنوعی: آسمان علم و دانش را بر دو گروه از مردم فرود آورد و به آنها افتخار و مقام بخشید.
باده را در فکن تو نیز به جامبرکش آنگه سٍماع موزون را
هوش مصنوعی: شراب را در جام بریز و آن را بلند کن، سپس به موسیقی زیبا گوش بده.
تنگ ابریشمین بکش بر چنگگرم کن بارگیر گلگون را
هوش مصنوعی: دستمال لطیفی را بر چنگ بکش و بار گل سرخ را گرم کن.
تا ز بهر شکست لشکر غمبسر خم برم شبیخون را
هوش مصنوعی: برای اینکه از غم شکست لشکر بگریزم، شب به کمین مینشینم.