شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اندوه و غم عمیق شاعر است. او از نبود شادی و خوشحالی در زندگی‌اش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که زمانه، بدون آلودگی و درد، به او سر نمی‌زند. شاعر احساس می‌کند که صبح هر روز با دردی تازه به او حمله‌ور می‌شود و چیزی جز اندوه در دل ندارد. او به جهانی اشاره می‌کند که دیگران از خوشی‌ها و لذت‌ها برخوردارند، اما او هموار در تنگنای درد و رنج زندگی می‌کند و هیچ رنگ و رویی جز غم در چشمانش نمی‌بیند.
دل من ز اندوه ننگی نداردچو داند که شادی درنگی ندارد
هوش مصنوعی: دل من از اندوه شرمنده نیست چون میداند که شادی همیشه پایدار نیست.
نیالوده از خون جانم زمانههمه ترکش غم خدنگی ندارد
هوش مصنوعی: زمانهای که در آن زندگی میکنم، بدون هیچ عذابی و درد و رنجی به من امان نخواهد داد و غم و اندوه به من دست نمی‌زند.
کشد تیغ در روی من صبح هر دمچرا، با من آخر چو جنگی ندارد؟
هوش مصنوعی: هر صبح، خورشید همچون شمشیری به من حمله می‌کند، اما چرا وقتی که با من جنگی ندارد، این کار را می‌کند؟
ز آب سرشک و ز آه دمادمچه آیینۀ دل که زنگی ندارد؟
هوش مصنوعی: از اشک و آههای پیوسته دل چه تماشاگاهی پاک و بیزنگی دارد؟
ندارد بر چشم من ابر آبیبرِ محنتم کوه سنگی ندارد
هوش مصنوعی: چشمانم دیگر آسمان آبی را نمیبینند و بر چهرهام تحمل سنگینی و سختی را احساس میکنم.
بخروارها عیش دارند هر کسدلم بیش از اندوه تنگی ندارد
هوش مصنوعی: هر کسی شادی و خوشیهای خود را دارد، اما دل من بیشتر از اندوه و ناراحتی هیچ چیز دیگری نمیخواهد.
بدیدم به چشمِ خرد روی کارمجز از خون دل هیچ رنگی ندارد
هوش مصنوعی: با دیدهای تیز بر کارم نگاه کردم و دیدم که جز از رنج و غم، هیچ چیز دیگری در آن رنگ و زیبایی ندارد.