شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق عمیق و سوزان شاعر است. او احساس می‌کند که عشق معشوقش به قدری قوی و سوزان است که جگرش را می‌سوزاند و هر بار که به او نگاه می‌کند، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود. او ناامیدی و غم ناشی از این عشق را تجربه می‌کند و می‌گوید که هر شب مثل یک شمع در آب، در درد و رنج عشقش می‌سوزد. در کل، شعر حال و هوای عمیق عاطفی و سوختگی ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
سوز عشقت جگر همی سوزدتاب رویت نظر همی سوزد
هوش مصنوعی: آتش عشق تو چنان شدید است که جگرم را می‌سوزاند و تماشای چهرهات هم بر درد و سوزش میافزاید.
تو چه دانی ؟که آتش رخ تونظر اندر بصر همی سوزد
هوش مصنوعی: تو چه میدانی؟ که زیبایی چهرهات چشمان دیگران را می‌سوزاند.
هر چه از دیده بیش ریزم آبدل مسکین بتر همی سوزد
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر از چشمم میریزد، دل بیچارهام بیشتر در آتش می‌سوزد.
آنچنان سوخته جگر شده امکه دلم بر جگر همی سوزد
هوش مصنوعی: من به قدری دلم آتش گرفته و ناراحت است که حتی جگرم نیز از درد می‌سوزد.
غم تو هر چه یابد از دل و جانهمه در یکدگر همی سوزد
هوش مصنوعی: غم تو هر چه می‌سوزد، از دل و جان من است و همهی آنها در هم آمیختهاند.
همچو شمعی در آب دیده دلمهر شبی تا سحر همی سوزد
هوش مصنوعی: دل من مانند شمعی در آب، هر شب تا صبح می‌سوزد و به خاطر غم و اندوهش خواب ندارد.