شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و روز خود و دردهای ناشی از جدایی و غم می‌پردازد. او از بی‌رحمی و عذاب‌هایی که از طرف معشوق تجربه کرده، سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که چرا به این وضعیت دچار شده است. شاعر به وضوح از غم و ناامیدی‌اش سخن می‌گوید و به نوعی به شکایت از معشوق می‌پردازد که با رفتارش او را در درد و رنج نگه داشته است. این احساسات در کلمات او به خوبی حس می‌شود و نشان از عمق احساسش دارد.
بازم لباس صبر به صد پاره کرده‌ایبازم ز کوی عافیت آواره کرده‌ای
هوش مصنوعی: دوباره با تحمل و صبر خود را به سختی و درد کشیدهای و دوباره از جاده راحتی و آسایش دور شدهای.
ترسم خجل شوی اگرت آورم برویآن جورها که بر من بیچاره کرده‌ای
هوش مصنوعی: نگرانم اگر احساساتی که نسبت به تو دارم را بروز دهم، ممکن است خجالتزده شوی، چرا که تو به من آسیبهایی زدهای که قابل فراموش کردن نیستند.
هرچ آسمان به خنجر مرّیخ می‌کندتو در زمین به غمزهٔ خونخواره کرده‌ای
هوش مصنوعی: هر چه که آسمان با تیرهای تند و تیز به ما آزار میدهد، تو در زمین با نگاهی شیطنتآمیز و خونسرد به ما ضربه میزنی.
خود با دل تو لابۀ ما سودمند نیستگویی به رغم ما دلی از خاره کرده‌ای
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که ارتباط و نزدیکی من با تو دیگر فایدهای ندارد. بهگونهای احساس می‌شود که بدون توجه به ما، دلی را پر از زخم و حسرت ساختهای.
گویند رستخیز به هم برزند جهاناین بازیی ات خود که تو صدباره کرده‌ای
هوش مصنوعی: میگویند در روز قیامت، تمام جهان تحت تأثیر قرار خواهد گرفت، این یک بازی است که خود تو بارها در آن شرکت کرده‌ای.
کو داد و داوری؟ که کنم بر تو من درستتا بی‌سبب چرا دل من پاره کرده‌ای
هوش مصنوعی: کیست که قضاوت کند وداستان را روشن کند؟ چگونه میتوانم از تو توجیه بخواهم، در حالی که بدون هیچ دلیلی دل من را شکستهای؟
گفتی که رایگان غم من می‌خوری نه بسالحق تو این شگرفی همواره کرده‌ای
هوش مصنوعی: گفتی که به طور رایگان به غم من میپردازی، اما واقعاً تو همیشه این کارهای شگفتآور را انجام دادهای.