شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس سوز و گداز شاعر است. شاعر از شدت درد و آتش دلش می‌گوید که بدنش به خاطر این احساس متلاشی شده و دیگر نمی‌تواند خود را از شمع که می‌سوزد، جدا کند. او از معشوق می‌خواهد که بیشتر آتش به دلش نریزد، زیرا مانند شمع، توان تحمل این سوزش را ندارد.
از بس که تنم ز آتش دل بگداختنتوان تنم از شمع همی باز شناخت
هوش مصنوعی: من آنقدر از درد دل و داغ عشق سوزانده شدهام که دیگر نمیتوانم بدن خود را از شمع تشخیص دهم.
زین بیش مرا مسوز جانا که چو شمعهر شب تنی از موم نمی شاید ساخت
هوش مصنوعی: عزیزم، بیش از این مرا نسوزان که من مثل شمعی هستم که هر شب آب میشود و دیگر نمیتوانم دوباره به حالت قبلی برگردم.