شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر بیان می‌کند که دلش به عشق و حضور محبوب عادت کرده و با او انس گرفته است. او با اشاره به این که گاهی ممکن است محبوب را در چشمانش نبیند، همچنان دلش به یاد او داغ و عاشقانه می‌تپد و نمی‌تواند فراموشش کند. به عبارتی، حتی در غیاب محبوب، عشق و احساس او در دل شاعر زنده است.
خون گشته دلم با تو چنان خو دادکاندوه ترا شادی جان پندارد
هوش مصنوعی: دل من با تو آن قدر آشنا و پیوند خورده است که در این حال، اندوه تو را به نوعی شادی برای جان خود میدانم.
در چشم اگرش فرو گذارم یک دمسر جز بستانۀ درت بر نارد
هوش مصنوعی: اگر لحظهای چشم از او بردارم، حتی سرم به غیر از درگاه تو به جایی نخواهد رفت.