شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که یاد معشوقش به جانش جان میبخشد و مانند چنگ، همه جوارحش با آواز او زنده میشود. شاعر به معشوقش می‌گوید که در صحبتهایش، دربارهی ارزش و زیبایی او سخن گفته و حالا از او خواهش می‌کند که به او نگاهی بیفکند و ببیند که چطور دوباره به یادش زنده شده است.
بر یاد تو جان من چو دمساز آمدچون چنگ همه رگم بآواز آمد
هوش مصنوعی: هنگامی که به یاد تو می‌افتم، جانم مانند یک همراه همیشگی به سراغم می‌آید و تمام وجودم به صدا در می‌آید.
پیش سخنت حدیث گوهر کردمبنگر تو که چون بروی من باز آمد
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به بیان داستانی از ارزش و زیبایی کلمات و سخنان خود می‌پردازد. او می‌گوید که هنگام گفتن این سخن، موضوعی ارزشمند را مطرح کرده، و به شنونده دعوت می‌کند تا نگاه کند و ببیند که چقدر این سخنان بر او تأثیر گذاشته و در حقیقت در درون او حضور دارند. به عبارتی دیگر، او به تأثیر عمیق سخنانی که می‌گوید اشاره دارد و از شنونده می‌خواهد تا به آن توجه کند.