شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که شاید دلش به سوی معشوق کشش پیدا کند و همیشه آرزوی او را داشته باشد. همچنین اشاره می‌کند که پروانه، وقتی در نور چهره‌ی معشوق نمی‌بیند، شمع را رها کرده و به دنبال روی او می‌رود. در نهایت، این اشعار بیانگر عشق و تمایل عمیق به معشوق است.
شاید که دلم میل بسوی تو کندزیبد که همیشه آرزوی تو کند
هوش مصنوعی: شاید دل من دوباره به سوی تو کشیده شود، زیرا همیشه به یاد تو هستم و تو را آرزو میکنم.
پروانه چو در فروغ رویت نگرددبگذارد شمع و قصد روی تو کند
هوش مصنوعی: پروانه زمانی که در روشنایی چهرهات حضور ندارد، شمع را رها کرده و به سمت تو میآید.