شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی گلها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زمان رویش آنها فرا رسیده است. او به شرم و زیبایی شخصیت محبوبش اشاره می‌کند که با آمدن گلها هویدا می‌شود. شاعر از جاودانگی زیبایی محبوبش سخن می‌گوید و می‌گوید که هر ساله مانند گلها، زیبایی او دوباره و دوباره ظاهر خواهد شد.
وقتست که گلها بنیایند و روندوز شرم رخت قفا نماید و روند
هوش مصنوعی: زمانی فرامیرسد که گلها شکفته میشوند و به راه خود میروند، و از شرم چهرهات، پشت به تو میکنند و میروند.
خوبیّ تو جاودان بمانادارنیهر سال چو گل هزار آیند و روند
هوش مصنوعی: حُسن و زیبایی تو همیشه باقی میماند، چون هر سال هزاران گل میآیند و میروند، اما زیبایی تو همواره برقرار است.