شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساسات عمیق و حزینی را بیان می‌کند. او به نوعی از حالت خود آگاه است که بوی مرگ و کفن را از پیرهنش حس می‌کند و اشک‌هایش نیز به او یادآوری می‌کند که همه چیز به خود او برمی‌گردد. این احساسات نشان‌دهنده ارتباط عمیق او با مرگ و جدایی است.
شمعم که سرم آفت تن می آیداز پیرهنم بوی کفن می آید
هوش مصنوعی: من شمعی هستم که نورم در حال خاموشی است و از لباس من بوی مرگ و تشییع جنازه به مشام میرسد.
از اشک هر آنچه گرد من می آیدبر من همه هم ز خویشتن می آید
هوش مصنوعی: هر چیزی که به من میرسد، ناشی از اشک و احساسات خودم است.