شمارهٔ ۴۲۸
هوش مصنوعی: این شعر از احساس دلتنگی و اندوه گوینده درباره عزیزانی سخن می‌گوید که از دست رفته‌اند. او به یاد آن‌ها با احساسی پر از غم می‌کشد و از جدایی‌شان نالیده و رنج می‌کشد. ناگهان به یاد قبرهایشان می‌افتد که دیگر دندان ندارند و به خاک و آب اشاره می‌کند، نمادی از فنا و فراموشی. این اشعار نشان‌دهنده تالمات روحی ناشی از فقدان و یادآوری مرگ است.
آنان که ز وصلشان دلم می‌بالیدجانم ز فراقشان فراوان نالید
هوش مصنوعی: کسانی که به خاطرشان دل من شاد بود، جانم به خاطر دوری از آن‌ها بسیار شکوه و ناله کرد.
ناگاه دهان گورشان بی‌دندانچون آب بخورد و خاک در لب مالید
هوش مصنوعی: ناگهان دهان قبرهایشان بدون دندان باز شد و به مانند آب، خاک را در لبهایشان مالید.