شمارهٔ ۴۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف خصم و جنگ می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خصم (دشمن) با تیغی خونین در دست، در حال مبارزه است و این تیغ به نوعی زبان را نیز به سخن آوردن واداشته است. در واقع، این شعر نشان‌دهنده این است که هر جا که خصم می‌رود، خون و میرانی با خود به همراه دارد. به طور کلی، فضا و حال و هوای جنگ و مبارزه را به تصویر می‌کشد.
خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاشتیغ تو زبان کشید بیرون ز قفاش
هوش مصنوعی: خصم تو کیست که با تیغ سرخ و خونین از دهانش گفتوگو می‌کند؟ این نشاندهندهٔ آن است که تیغ تو برتری دارد و از قفا و پسزمینهاش برمیخیزد.
در گردن خود گرفت خون خوداز آنهر کجا که رود همی رود خون ز قفاش
هوش مصنوعی: در هر جا که برود، خون خود را همراه دارد و در حقیقت، او مسئول عواقب کارهای خود است.