شمارهٔ ۵۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق شاعر در برابر معشوقش می‌پردازد. شاعر از اشک‌های خود سخن می‌گوید که به خاطر درد و رنج فراق و غم به چهره‌اش نشسته‌اند. او خود را مانند شمعی تصور می‌کند که در اثر عشق می‌سوزد و می‌پاشد، و معشوقش با خنده‌ای دلربا باعث می‌شود که این دردها کمتر شوند. در کل این شعر احساسی از غم و زیبایی عشق را به تصویر می‌کشد.
چون دید فسرده بر رخم ده تو اشککرد از رخ من باستین یکسو اشک
هوش مصنوعی: زمانی که او با چهرهای غمگین به من نگاه کرد، از چشمانش اشک ریخت و این اشک را به سمت من فرستاد.
شمعم که مرا بریش خند آن دلبندسر می برد و می سترد از رواشک
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در حضور دلبندم میسوزم و او با لبخندش باعث می‌شود که درد و غمهایم از بین برود.