شمارهٔ ۵۷۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی شب و روز است. شاعر از شب می‌خواهد که اجازه ندهد صبح باز هم بخندد و نور خود را به نمایش بگذارد. او اشاره می‌کند که امشب برای او خاص است و می‌خواهد از زیبایی‌های آن بهره‌مند شود. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر صبح بر مرغی که در دام است بخندد، ممکن است خوشحالی آن به شادی او آسیب بزند. در کل، شعر احساسی درباره‌ی لذت‌بردن از لحظات شب و نگرانی از روز بعد است.
ای شب بستان درازی از صبح بواممگذار که باز خندد امشب لب بام
هوش مصنوعی: ای شب، بگذار تا صبح بیاید و زمان زیادی را در تاریکی نمانیم، زیرا که امشب لب بام دوباره میخندد.
در عمر خود امشبم بدام آمد مرغگر صبح بخندد بر مد مرغ از دام
هوش مصنوعی: امشب در دام افتادهام و احساس میکنم مانند پرندهای هستم که به دام افتاده. اگر صبح شود و پرنده دیگری بخندد، باز هم من در دامم و نجاتی نخواهم داشت.