شمارهٔ ۶۰۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ترس خود از بیخردی زمانه و ناامنی در روابط انسانی صحبت میکند. او نگران است که در دنیایی که اعتمادی به کسی نیست، حتی از همراهی سایه خود نیز میترسد.
از گردش چرخ بیخرد میترسمدر هر حالی ز نیک و بد میترسم
هوش مصنوعی: من از تغییرات زندگی و سرنوشت بیرحم میترسم، و در هر شرایطی از نیکی و بدیها هراسانم.
زآن روی که بر کس اعتمادی بنمانداز همرهی سایهٔ خَود میترسم
هوش مصنوعی: از آنجایی که هیچ اعتمادی به کسی ندارم، از این میترسم که حتی سایهٔ خود را هم در کنار خود نداشته باشم.