تناجی
کمال‌الدین اسماعیل

شمارهٔ ۶۱۴

در گریه چو با اشک ز بودن آید چشمبا اشک ز خویشتن برون آید چشم
امروز ز چشم آب روان می آیدتا خود پس ازین ز چون آید چشم