شمارهٔ ۶۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حال و هوای ناخوشایند خود و عدم صحبت درباره غم و ناراحتیاش در شب گذشته سخن میگوید. او و اختر (نجوم) تا صبح بیدار بودهاند و حتی یک لحظه هم به هم نگاه نکردهاند. این بیان نشاندهندهی غم و سکوت عمیق اوست.
دیشب من و صبح از غمت دم نزدیمکمتر از یکی آه بود هم نزدیم
هوش مصنوعی: دیشب من و صبح هیچ حرفی از غمت نزدیم و کمتر از یک نفس عمیق هم نکشیدیم.
بودیم همه شب من و اختر تا روزدرهم زده چشم و چشم برهم نزدیم
هوش مصنوعی: تمام شب را بیدار بودیم، من و ستاره، تا اینکه روز فرا رسید و هیچکدام پلک بر هم نزدیم.