شمارهٔ ۷۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از عشق و غم می‌پردازد. شاعر می‌گوید که شعله شمعی که روشنایی‌اش به سر معشوق می‌رسد، از اشک‌های اندوه او فربه و پرنور می‌شود. شمع، به نوعی نماینده عشق و احساسات است و گریۀ شاعر به نوعی با طنازی و تلخی همراه است. در نهایت، اشاره می‌کند که سرنوشت و قضاوت معشوق، باعث حس سردی و اندوه در دل او شده است.
آن شمع که آفت سرست افسر اوفربه شود از اشک تن لاغر او
هوش مصنوعی: آن شمعی که تاج سرش در آفتاب است، به خاطر اشک‌های بدن لاغرش فربه و بزرگ می‌شود.
بر گریۀ من شبی بخندید بطنزسرّدل من گشت قضای سر او
هوش مصنوعی: در یک شب، زمانی که من به شدت گریه میکردم، او به من خندید و به این ترتیب، راز دل من به سرنوشت او تبدیل شد.