شمارهٔ ۷۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دردها و رنج‌هایی می‌پردازد که زمانه بر سر راه انسان می‌گذارد، اما به یک آرامش و زیبایی در چهره و وجود او اشاره می‌کند. شاعر با تعبیراتی چون "بنده چو شمع" به وابستگی و تسلیم انسان در برابر نور و روشنی اشاره دارد، هرچند بدن او با چالش‌ها و سختی‌ها مواجه است. هدف نهایی حفظ زیبایی و روشنایی در زندگی است.
ای رنج زمانه بهرۀ دشمن تواز درد مباد گرد بر دامن تو
هوش مصنوعی: ای درد و رنج زندگی، نکن که دشمن تو از این آلام بهرهمند شود و بر صفحه زندگیات سایه نیفکند.
تا بنده چو شمعست رخ روشن توهر چند ز رشته می گدازد تن تو
هوش مصنوعی: من همچون شمعی هستم که نور چهره روشن تو را میتابانم، هرچند که بدن تو از شراب میگدازد و ذوب میشود.