شمارهٔ ۸۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف سرو بلندی میپردازد که با قامت بلندش به آسمان میرسد و به خود میبالد. اما نگرانی شاعر این است که اگرچه این سرو در مقام و قامت خود برتر است، ممکن است روزی به زمین بیفتد و از عظمت و بلندیاش کاسته شود.
ای سرو که سر بر آسمان می ساییوز قدّ بلند لاف می پیمایی
هوش مصنوعی: ای سرو بلند که به آسمان میرسی و با قامت زیبایت به خود میبالی.
هر چند گرفت کار تو بالاییترسم که هم از قامت او زیر آیی
هوش مصنوعی: با وجود اینکه وضعیت تو به نظر بهتر میآید، اما نگرانم که از نظر تو به خاطر او کمتر به نظر بیایی.