شمارهٔ ۴۱ - وله ایضاً فیه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به امید و آرزوهای دعاگو اشاره می‌کند که انتظار دارد با دعای خود، شخصی را از حالت فقر و محنت نجات دهد و به او امید و شادی ببخشد. دعاگو می‌خواهد که با زحمت و تشریفاتی خاص، فردی را که سال‌ها در کنار او بوده، ممتاز و محترم کند. او بر این باور است که با دعای خالصانه‌اش و توجه به مشکلات، می‌تواند او را به راحتی‌های زندگی برساند و اگر این آرزو محقق شود، درگاهش با احترام و ناز استقبال خواهد شد. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که اگر این آرزو به واقعیت نپیوندد، دعاگو دیگر زحمت خود را ادامه نخواهد داد و کارش به حالت قبل برمی‌گردد.
دعاگو را توقّع بود صدراکه چون عمری ترا دمساز گردد
هوش مصنوعی: دعاگو انتظار داشت که سرنوشت او را به خوبی رقم بزند و عمرش به گونهای باشد که همواره در کنار او باشد.
بصد ترتیب و تشریف و نوازشز دیگر بندگان ممتاز گردد
هوش مصنوعی: با دقت و احترام خاصی، به گونهای که از دیگران متمایز شود، مورد توجه و محبت قرار میگیرد.
چو دارد مایه از خاک جنابتبرفعت با فلک انباز گردد
هوش مصنوعی: وقتی که انسان از خاک و سرشت خود احساس بزرگی و علو مقام کند، به آسمان نزدیکتر میشود و با آن همسایه میگردد.
نبود اندر خیال او کزینسانقرین فقر و جفت آز گردد
هوش مصنوعی: در ذهن او هیچ تصوری از این موضوع وجود ندارد که انسان می‌تواند در فقر و بیچیزی قرار بگیرد و به دنبال چیزهایی باشد که او را به رنج و تنگنا دچار کند.
بچنگ گوشمال محنت اندرچنان ابریشم ناساز گردد
هوش مصنوعی: در چنین شرایط و اوضاع دشوار، تحمل سختیها و مشکلات باعث میشود که فرد به نوعی خود را در برابر آن سختیها مقاوم کند.
هنوزش هست امّیدی که ناگهدر دولت برویش باز گردد
هوش مصنوعی: هنوز امیدی وجود دارد که روزی دوباره خوشبختی به سراغش بیاید.
چو اقبال تو بر وی کرد اقبالسرانجامش به از آغاز گردد
هوش مصنوعی: زمانی که سرنوشت خوب و موفق بر زندگی تو سایه افکند، به طور حتم پایان آن بهتر از آغاز آن خواهد بود.
گرش این آرزو گردد محقّقبدین درگاه با صد ناز گردد
هوش مصنوعی: اگر این آرزو به حقیقت بپیوندد، در این درگاه با صد ناز و بخشش به ما روی خواهد آورد.
وگرنه زین سپس زحمت نیاردبهم آن راه کامد باز گردد
هوش مصنوعی: اگر اینطور ادامه دهد، دیگر زحمتها به هم ربطی نخواهند داشت و آن مسیر دوباره به حالت قبلی برنمیگردد.