شمارهٔ ۶۹ - ایضاً له
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق به معشوق است. شاعر از نور و روشنی که از محبوبش می‌گیرد صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین آن نور باشد. او به تلاش خود برای رسیدن به محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با همه قوا و همت خود، به او نرسیده است. علاقه و ارادت او به معشوق از خواسته‌هایش فراتر می‌رود و در هر حالتی، او در پی دیدار محبوبش است. شاعر حسرت نداشتن شایستگی و توانایی برای خدمت به معشوق را بیان می‌کند و نشان می‌دهد که محبت او باعث شده است که تمامی اشیاء دیگر برایش بی‌معنا شوند. در نهایت، او به نوعی از ناامیدی و کمبود در دسترسی به محبوب خود اشاره دارد و به ناپایداری شرایط زندگی و احساساتش می‌پردازد.
خورشید چرخ شرع که نور چراغ فضلالّا ز شمع خاطر تو مقتبس نبود
هوش مصنوعی: در این بیت بیان میشود که نور و روشنی که از دانش و فضیلت میتابد، تنها از وجود و یاد تو نشأت می‌گیرد و هیچ منبع دیگری برای روشنایی در واقعیت وجود ندارد. به عبارت دیگر، تو منبع الهام و دانش هستی که دیگران را روشن می‌کند.
در چشم همّت تو بمیزان اعتبارگوی زمین موازن پرّ مگس نبود
هوش مصنوعی: در چشم اراده و تلاش تو، ارزش و اعتبار زمین در برابر پرواز مگس هیچ و ناچیز است.
گردی ز خاک مرکب تو باد نداشتکورا دو اسبه مردم چشمم ز پس نبود
هوش مصنوعی: تو که به خاطر نداشتن پرواز در آسمان، مانند یک شتر دوکوهانه به زمین ماندهای، چگونه میتوانی به من که دچار ناامیدی و کوری هستم، کمک کنی؟ من کسی را در پس خود نمیبینم که بتواند مرا راهنمایی کند.
جان در تنم که دست نشان هوای تستبی آرزوی خدمت تو یک نفس نبود
هوش مصنوعی: روانی زندگی من به خاطر حضور توست و در دل هیچ آرزوی دیگری جز خدمت به تو ندارم.
چشمم بآب چشم تیمّم از آن کندکاینجا بخاک پای توش دسترس نبود
هوش مصنوعی: چشمم به اشک میافتد و با همین اشک، به تو نزدیک میشوم؛ زیرا در این مکان نمیتوانم به خاک پای تو دسترسی داشته باشم.
رفتست التماس حضورم ز خدمتتوالحق مرا زبخت جز این ملتمس نبود
هوش مصنوعی: از نزدیکی تو درخواست ملاقات میکنم و راستش را بخواهی، جز این درخواست هیچ امیدی از سرنوشت ندارم.
چرخ و ستاره در هوش خدمت تواندبرمن چه ظن بری که مرا این هوس نبود
هوش مصنوعی: چرخ و ستاره در عالم هستی برای من چه کار خاصی میتوانند انجام دهند؟ چرا فکر میکنی که من چنین آرزویی ندارم؟
زان باز مانده ام که ز اسباب ره مراجز نالۀ درای و فغان جرس نبود
هوش مصنوعی: به خاطر همین مسائل و مشکلات، جز صدای ناله و نالهٔ ناقوس، راهی برایم باقی نمانده است.
رخ سوی شاه شرع نهادم پیاده لیکدر پای پیل ماندم از آن کم فرس نبود
هوش مصنوعی: به سوی فرمانروای دین به صورت پیاده رفتم، اما در زیر پای فیل، به همین دلیل نتوانستم از آنجا دور شوم، زیرا اسب کمقدری داشتم.
من بنده را که ساکن خاک درت بدمآنگه که در دیار وفا هیچکش نبود
هوش مصنوعی: من بندهای هستم که در کنار در خانهات زندگی میکنم، زمانی که در سرزمین محبت و وفا هیچکس دیگری وجود نداشت.
سر باریم تغیّر رای تو در خورست؟حرمان دست بوس تو انصاف بس نبود؟
هوش مصنوعی: آیا میتوانم به خاطر تغییر نظرت بر این حال خودم سرزنش شوم؟ آیا کافی نیست که نتوانم حتی دست تو را بوسه بزنم؟