شمارهٔ ۱۷۰ - وقال ایضاً فی الموعظة - کمال‌الدین اسماعیل

ایا بگام هوس راه عمر پیمودههنوز سیر نگشتی ز کار بیهوده

روا بود که توعمری بسربری که درآننه تو زخودنه کسی ازتوگرددآسوده؟

میاز دست بخوان جهان که عقل براوندیدجزدل بریان واشک پالوده

کسی توقع بخشایش ازتوچون داردبعمرخوش توبرخویشتن نبخشوده؟

گره برابرو و کیسه نهاده یی وآنگاهزبان ودست بدشنام و جور بگشوده

روان آدم می نازد از چو تو خلفیکه حورعین بفروشی بشاة موقوده

زعرش تابثری ازپی تودربیگارتوجزکفایت خودرادرآن بنستوده

دل شکسته پسندندناقدان بصیردرست قلب نخواهندروی اندوده

اگرخودآتشی ای میر،هم فرو میریوگرخودآهنی ای خواجه،هم شوی سوده

مکونات نپیچند سر ز فرمانتاگرتودست بداری خلاف فرموده

بچشم خویش بدیدی وباورت هم نیستعجایبی که چنان هیچ گوش نشنوده

شد از بسیط جهان کاسته سه چاراقلیمترا بیک جو در اعتبار نفزوده

چه تخمهای برومندرابباغ جهانزمانه کشته وپس نارسیده بدروده

چه شمعهای دل افروز رابباداجلجهان بکشته واندوه بررخش دوده

کجاشدندسلاطین که چرخ باعظمتغبار درگهشان جزبدیده نبسوده؟

سرسنان یکی روی مه خراشیدهسم سمند یکی پشت گاوفرسوده

شب دراز ز آواز پاسبانانشانستارگان را تا روز دیده نغنوده

چنان بخواب عدم درشدندناگاهانکه شد ز هستی ایشان وجود پالوده

خراب وهالک،درپای مستی افتادندبکاسۀ سرشان بادخاک پیموده

تن ملوک جهان بین درآرزوی کفنزخاک خوار تر افتاده توده برت وده

بپای اسب خران همچونعل سوده سریکلاه گوشۀ نخوت برآسمان سوده

به پشت پای ملامت زده وحوش وسباعرخی ز ناز بآیینه روی ننموده

شکیل پای ستوران شده سرزلفیکز او گره بجز از دست شانه نگشوده

کجاست آن تن و اندام سایه پرورده؟کجاست آن رخ چون آفتاب نزدوده

چه کردآن همه سیم بغارت آورده؟که خورد آن همه زر بزور بربوده؟

زپشت اسب جداگشته شاه رخ برخاکپیاده مانده سرش پای پیل بشخوده

رخی که سایۀ برگ گلش نیازردهلبی که هم زخودش بوسه آرزو بوده

زبان تیغ بلب روی این بخاییدهدهان سگ بزبان کام آن بیالوده

نه هیچ فایده این را زعدت ولشکرنه هیچ حاصلی آنرازرقیه وعوده

ببینی،ارتوکنی بازچشم عبرت بینکه نسیه هاهمه نقدست وبوده نابوده

زخاک سجده گه وآب چشم یاری خواهکه جزبدین نشودپاک جان آلوده