شمارهٔ ۱۸۷ - وله ایضاً
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل درباره حقیقت زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که در این جهان هیچ نان و آبی واقعی از دید انسان پنهان است، و نه گرسنگی و نه تشنگی را می‌توان به وضوح احساس کرد. شاعر به وجود کلماتی اشاره می‌کند که معنا و مفهوم واقعی ندارند و به نوعی در زندگی ما باقی مانده‌اند. در نهایت، او از نوعی نان و آب صحبت می‌کند که نمایانگر زندگی واقعی و معانی عمیق‌تر است.
نانیست درین جهان و آبیاز دیدۀ آدمی نهانی
هوش مصنوعی: در این دنیا چیزی برای آدمی وجود ندارد که بتوان به آن تکیه کرد و حتی اشکی نیز در دل او پنهان است.
نه گرسنه دیده روی این سیرنه تشنه از آن دهد نشانی
هوش مصنوعی: نه کسی که سیر است، به چهرهاش گرسنگی را می‌توان دید و نه کسی که تشنه است، علامتی از آن را نشان میدهد.
اسمیست بمانده بی مسمّالفظیست از آن سوی معانی
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که واژهای وجود دارد که معنی خاصی ندارد و تنها به خاطر صدا و شکلش باقی مانده است. این واژه به چیزی اشاره نمیکند و از دنیای مفاهیم فاصله دارد.
این را صفتست لایذوقونو آنرا سمتست لن ترانی
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که گروهی از افراد (صفتی) طعم خاصی را تجربه نمیکنند و دستهای دیگر (سمت) به وضوح قادر به دیدن نیستند. به عبارت دیگر، برخی احساسات و تجربهها برای آنها ممکن نیست.
دانی که کدام نان و آبست؟نان تو و آب زندگانی
هوش مصنوعی: میدانی که چه چیزی برای تو ضروری و مهم است؟ نان و آب تو به معنای تأمین نیازهای زندگیات.