شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش یک شخصیت ویژه در جامعه اسلامی پرداخته است. شاعر او را پناه ملت و قطب خاندان رسول الله می‌نامد و بر عظمت و مقام او تأکید می‌کند. او می‌گوید که ارزش این شخصیت بسیار بالاست و حتی در آسمان‌ها نیز قابل مقایسه نیست. شاعر احساس می‌کند که اگر بخواهد درباره او نقصی اعلام کند، عقلش او را به سوی هدایت می‌برد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که کسی که زیبایی و شگفتی این شخصیت را به‌خوبی درک نکند، همچون کسی است که در ساحل دریا بایستد بدون اینکه عمق و گستردگی آن را بداند.
پناه ملت اسلام و قطب آل رسولتویی که قدر تو بر آسمان زبون گردد
هوش مصنوعی: تو پناهدهنده ملت اسلام و محور آل پیامبر هستی، که قدر و مقام تو بالاتر از آسمان‌ها است و آنچنان برای دیگران به نظر میرسد که انگار در برابر تو کوچک و ناچیزند.
چو از کمان نظر تیر نطق بگشاییدل فحول جهان از نهیب خون گردد
هوش مصنوعی: وقتی که از کمان نگاه به سوی کسی میافکنی، کلامت مانند تیر به دلها مینشیند و باعث میشود که جهان از شدت احساسات تحت تأثیر قرار بگیرد.
اگر کنم به مَثَل در حکاتت تقصیربرین طریق مرا عقل رهنمون گردد
هوش مصنوعی: اگر در حکایتهای تو اشتباهی کنم، این راه مرا عقل و درایت هدایت خواهد کرد.
کسی که وجه سباحت تمام نشناسدبه گرد ساحل بحر محیط چون گردد؟
هوش مصنوعی: کسی که زیباییهای درونی را نشناسد، وقتی به کنار دریا برود چه استفادهای از آن خواهد کرد؟