شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش عمادالدین می‌پردازد و او را به عنوان فردی با تیزهوشی و قدرت بالا توصیف می‌کند که در برابر فتنه‌ها و مشکلات از سرزمین اسلام دفاع می‌کند. او را به گونه‌ای توصیف می‌کند که قدرت و هیبتش باعث می‌شود دیگران به او احترام بگذارند و او را از دیگران برتر می‌سازد. شاعر با نمادهایی همچون دریا و گوهر او را به عنوان شخصیتی ارزشمند و نادر معرفی می‌کند که برتری‌اش از خاک و زمین فراتر است. در نهایت، شاعر امیدوار است که عمادالدین همواره به عنوان منبع قدرت و معنویت باقی بماند.
عمادالدین تو آن تقدیر حکمیکه با قدرت فلک را نیست مقدار
هوش مصنوعی: عمادالدین، تو آن سرنوشتی هستی که با قدرت آسمانها قابل اندازهگیری نیست.
کشیده خط تو در دفع فتنهبه گرد خطه اسلام دیوار
هوش مصنوعی: در دفاع از دین اسلام، تو با قدرت و نفوذ خود، خطی را کشیدهای که به عنوان دیواری در برابر فتنه‌ها عمل می‌کند.
فکنده هیبتت چون دور دایمدوار اندر سر گردون دوار
هوش مصنوعی: هیبت و عظمت تو مانند دایرهای است که مدام در حال گردش است و بر تمام آسمانها و زمین سایه افکنده است.
عروس ملک را بربسته زیوربه دست درفشان و لفظ دُربار
هوش مصنوعی: عروس ملک با زیورهایی زیبا دستش را آراسته و در فضای باشکوه دربار ایستاده است.
تویی آن گوهر عالی که پیشتفلک مانند خاکستر بود خوار
هوش مصنوعی: تو آن گوهر گرانبهایی هستی که در برابر تو، آسمان مانند خاکستر ناچیز و بیارزش است.
گر از خاک است گوهر پس چرا شدز نسلت گوهری دیگر پدیدار؟
هوش مصنوعی: اگر گوهر از خاک شکل میگیرد، پس چرا از تو نیز گوهر دیگری آفریده شده است؟
چه می گویم تو دریایی و لابدبه در یا در بود گوهر سزاوار
هوش مصنوعی: من چه بگویم، تو خود دریا هستی و باید به در یا دریا سنگ قیمتی شایستهای داشته باشی.
مبادا کز تو ای دریای معنیشود هرگز یتیم آن در شهوار
هوش مصنوعی: مبادا که دریای معانی تو باعث شود که هرگز کسی از آن بیبهره و یتیم بماند.
اگر چه این سخن بر جای خویش استحدیث ما فرحنا یاد می دار
هوش مصنوعی: با وجود اینکه این سخن در محل خود قرار دارد، داستان ما را خوشحالتر می‌کند.