شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جاذبه‌های ظاهری و باطنی محبوب خود اشاره می‌کند. او به تشبیه زیبایی‌های معشوق می‌پردازد که نه تنها در وجودش بلکه در رفتار و ویژگی‌هایش نیز نمایان است. شاعر از عناصری چون "قلاده پروین" و "کشورهای نعیم" برای توصیف محبوبش استفاده می‌کند، و بیان می‌کند که هیچ چیزی در عالم به زیبایی او نمی‌رسد. همچنین، اشاره‌ای به حالت رویاگونه و جذابیت او دارد که دیگران را مجذوب خود می‌کند. در نهایت، سخن از عروس‌های بهشت می‌آید که با دیدن محبوب شعر، حسرت زیبایی‌اش را می‌خورند.
ای گسسته قلاده پروینزهره از بهر عقد بازوی تو
هوش مصنوعی: ای که پروین و زهره (دو ستاره درخشان) از هم جدا شدهاند، این فاصله و جدایی برای به دست آوردن تو بوده است.
به نعیم وجود پر کردههفت کشور شکم به پهلوی تو
هوش مصنوعی: وجود تو همچون نعمت و تماشایی است که دل و جان را پر کرده و هفت سرزمین را در شکم خود جای داده است.
نیست در نه خزانه افلاککسوتی کان رسد به زانوی تو
هوش مصنوعی: در گنجینههای آسمانی، هیچ لباسی وجود ندارد که به پای تو برسد.
دی مگر اندکی تغیر داشترای صافی و روی نیکوی تو
هوش مصنوعی: روزگاری که تو اندکی تغییر کرده بودی، نظر صادق و چهره زیبا و دلنشین تو هم تحت تأثیر قرار گرفته بود.
خسرو اختران ندا می کردکای من و شش وشاق هندوی تو
هوش مصنوعی: خسرو که ستارگان را ندا میداد، میگفت: ای من و صورت زیبا و خوشگلت از هند.
کو عروسان خلد تا بینندگره زلف خود در ابروی تو
هوش مصنوعی: کجا هستند عروسان بهشتی تا ببینند که چگونه پیچ و تاب موهایشان در ابروی تو جلوه می‌کند؟