شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عظمت و مقام والای یک شاه یا حاکم است که در دوران خودش محبوب و معتبر بوده است. شاعر از قدرت و حکمت او سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این حاکم توانسته فتنه‌ها و مشکلات زمان را با تدبیر و قدرتش مهار کند. او به مانند پرنده‌ای جلال و عظمت خود را به دور جهان پراکنده کرده و همه چیز در سایه حکومتش به آرامش رسیده است. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در برابر دشمنان، این حاکم توانایی سُرکوب و دفع خطرات را دارد و در نهایت، قضا و قدر نیز در خدمت او قرار دارد.
ای خسروی که درگه قدر تو را سپهرتا روز حشر مقصد اهل زمانه کرد
هوش مصنوعی: ای پادشاهی که آسمان تا روز قیامت، احترام و منزلت تو را برای مردم زمانه مشخص کرده است.
غوغای فتنه دست به جایی که بر گشادحزم تو دفع آن به سر تازیانه کرد
هوش مصنوعی: هیاهوی فتنهای به وجود آمد که تو با احتیاط باید آن را کنترل کنی، و در این میان، با شدت و سختی به مقابله با آن پرداختهای.
پرواز کرد گرد جهان طایر جلالتا در پناه دولت تو آشیانه کرد
هوش مصنوعی: پرنده‌ای با جلال به دور جهان پرواز کرد و در سایهی سلطنت تو آرامش یافت.
در خون بدسگال تو حزم بهانه جویهر قصد بد که آن بتوان بی بهانه کرد
هوش مصنوعی: در حالی که در تلاش برای کارشکنی و دشمنی تو هستم، هر حرکتی که بتواند بدون دلیل صورت گیرد، با احتیاط و تدبیر پیش میروم.
چون طاق کبریای تو اقبال برکشیداز طاق آسمانش قضا آستانه کرد
هوش مصنوعی: وقتی که شکوه و عظمت تو به اوج خود رسید، تقدیر و سرنوشت از آسمان به درگاه تو آمد و خود را به تو عرضه کرد.