شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی‌های چهره یک دختر هندو می‌پردازد. او از لطافت و魅یت طره‌های مو و چهره‌اش سخن می‌گوید و به تصویر کشیدن عشق و شوقی که در دل به‌واسطه دیدن او ایجاد شده، اشاره می‌کند. زیبایی او به اندازه‌ای شگفت‌انگیز است که دل شاعر را به درد می‌آورد، گویی که در آتش عشق می‌سوزد.
بر طرف مه آن طره شبرنگش بینصد تنگ شکر در شکر تنگش بین
هوش مصنوعی: به دور از نور ماه، آن موی تیرهاش را ببین؛ او همانند امتحان شیرینی، در میان شکر تنگ و تند قرار دارد.
در آتش رخ بی گنه آن هندو راآویخته یارب دل چون سنگش بین
هوش مصنوعی: ای کاش جوانب دل بیگناهی آن دختر هندو را در آتش نمیسوزاندند، چرا که دل مردمان سنگدل را میتوان دید.