شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او نمی‌خواهد غم خود را به کسی بگوید و از آن شکایت کند. همچنین، هرچند جان او در حال آزار است، اما اشک‌هایش نمی‌تواند وضعیت درونی‌اش را به دیگران نشان دهد. به عبارتی، او در تلاش است تا درد و رنج خود را پنهان کند و به کسی نشان ندهد.
نه زهره که از غمت بنالم به کسییا از تو شکایتی شکالم به کسی
هوش مصنوعی: من نه آنقدر ضعیف و ناتوان هستم که از غم تو به کسی شکایت کنم و نه میخواهم از تو نزد دیگران گلهگذاری کنم.
جان رشوه دیده می دهد [اما] اشکپیدا نکند صورت حالم به کسی
هوش مصنوعی: روح من در برابر رشوه تسلیم میشود، ولی هیچ کس از احساسات واقعی من باخبر نمیشود.