بخش ۱ - سر آغاز - سعدی

بیا ای که عمرت به هفتاد رفتمگر خفته بودی که بر باد رفت؟

همه برگ بودن همی ساختیبه تدبیر رفتن نپرداختی

قیامت که بازار مینو نهندمنازل به اعمال نیکو دهند

بضاعت به چندان که آری بریوگر مفلسی شرمساری بری

که بازار چندان که آکنده‌ترتهیدست را دل پراکنده‌تر

ز پنجه درم پنج اگر کم شوددلت ریش سرپنجهٔ غم شود

چو پنجاه سالت برون شد ز دستغنیمت شمر پنج روزی که هست

اگر مرده مسکین زبان داشتیبه فریاد و زاری فغان داشتی

که ای زنده چون هست امکان گفتلب از ذکر چون مرده بر هم مخفت

چو ما را به غفلت بشد روزگارتو باری دمی چند فرصت شمار