غزل شمارهٔ ۳۳ - سعدی

ره به خرابات برد، عابد پرهیزگارسفرهٔ یکروزه کرد، نقد همه روزگار

ترسمت ای نیکنام، پای برآید به سنگشیشهٔ پنهان بیار، تا بخوریم آشکار

گر به قیامت رویم، بی خر و بار عملبه که خجالت بریم، چون بگشایند بار

کان همه ناموس و بانگ، چون درم ناسرهروی طلی کرده داشت، هیچ نبودش عیار

روز قیامت که خلق، طاعت و خیر آورندما چه بضاعت بریم، پیش کریم؟ افتقار

کار به تدبیر نیست، بخت به زور آوریدولت و جاه آن سریست، تا که کند اختیار

بس که خرابات شد، صومعهٔ صوف پوشبس که کُتُبخانه گشت، مصطبهٔ دُردخوار

مدعی از گفت و گوی، دولت معنی نیافتراه نبرد از ظلام، ماه ندید از غبار

مطرب یاران بگوی، این غزل دلپذیرساقی مجلس بیار، آن قدح غمگسار

گر همه عالم به عیب، در پی ما اوفتدهر که دلش با یکیست، غم نخورد از هزار

سعدی اگر فعل نیک از تو نیاید همیبد نبود نام نیک، از عقبت یادگار