شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و غم‌انگیز نویسنده است که به معشوق خود می‌نویسد. او با اشک‌هایی پرخون نامه‌ای به عشقش می‌نگارد و می‌گوید که این نامه از سوز و درد واقعی او سرچشمه نمی‌گیرد. نویسنده به عذرا و لیلی اشاره می‌کند و از حال خود و عشقش صحبت می‌کند. او از شنونده می‌خواهد که هرچند بهانه‌ای ندارد، نوشته‌اش را با محبت بپذیرد، هرچند که ممکن است کیفیت آن خوب نباشد.
من این نامه که اکنون می‌نویسمبه آب چشم پر خون می‌نویسم
هوش مصنوعی: من این نوشتهای که حالا دارم می‌نویسم را با اشکهای پر از غم و اندوه می‌نویسم.
ازین در بر نوشتم نامه لیکننه آن سوزست کاکنون می‌نویسم
هوش مصنوعی: این در را باز کردم و نامه‌ای نوشتم، اما احساسم اکنون مثل گذشته نیست.
به عذرا درد وامق می‌نمایمبه لیلی حال مجنون می‌نویسم
هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که برای عذرا احساس دلتنگی میکنم و برای لیلی، مانند مجنون، از احساسات خود می‌نویسم.
نگارا قصهٔ خود را به خدمتنمی‌دانم که تا چون می‌نویسم
هوش مصنوعی: عزیزم، نمیتوانم داستان خود را به خدمت تو بگذارم، زیرا هر بار که می‌نویسم، حس دیگری دارم.
تو بپذیر، ارچه من عذری نیارمتو خوش خوان، گرچه من دون می‌نویسم
هوش مصنوعی: تو باید بپذیری که حتی اگر من نتوانم به خوبی از خودم دفاع کنم، تو به خاطر استعداد و تواناییات همچنان خوب مینویسی، حتی اگر نوشتههای من کمارزش باشند.